NOWOŚĆ W LECZNIU NEUROPATII
 LECZENIE Z UDZIAŁEM KWASU ALFA LIPONOWEGO
   Zastosowanie-Cukrzyca-Miażdżyca-Nowotwory-Regeneracja Wątroby

CHROMANIE PRZESTANKOWE

Ta dziwnie brzmiąca nazwa to objaw chorobowy, występujący w przewlekłym niedokrwieniu kończyn dolnych. Chromanie przestankowe to nic innego jak ból nogi, który pojawia się w trakcie wysiłku fizycznego (najczęściej podczas zwykłego marszu) i zmusza chorego do zatrzymania się. 

Po krótkim wypoczynku ból ustępuje. Najczęstszą przyczyną choroby w przebiegu której występuje chromanie jest miażdżyca. Jest to choroba groźna nie tylko dla naczyń krwionośnych, zaopatrujących serce i mózg, ale również dla wszystkich innych naczyń krwionośnych, znajdujących się w ludzkim ciele. 

Chromanie przestankowe dotyczy 5 proc. populacji- głównie mężczyzn po 50. roku życia. Przyczyną bólu jest niedostateczny dopływ krwi do mięśni, które podczas wysiłku fizycznego mają zwiększone zapotrzebowanie na tlen. Ból rozpoczyna się od miejsca zwężenia tętnicy. Wyróżniamy trzy najczęstsze rodzaje niedrożności: niedrożność aortalno - biodrową (tzw. zespół Lericha), ból dotyczy ud i pośladków, często towarzyszy mu niemoc płciowa (zaburzenia wzwodu). Drugi rodzaj niedrożności to najczęściej występująca niedrożność udowo- podkolanowa, ból dotyczy łydki. Chorzy na cukrzyce mają zazwyczaj tzw. obwodową niedrożność, ból lokalizuje się w stopie.
Początkowo bolesnemu chromaniu towarzyszy szybka męczliwość kończyn oraz zwiększona wrażliwość na zimno. Chorzy mogą również odczuwać drętwienie i mrowienie w nogach. Chromanie przestankowe pojawia się zazwyczaj regularnie po przebyciu określonego dystansu i ustępuje samoistnie po kilkuminutowym odpoczynku. Wraz z postępem choroby zmienia się również wygląd nóg. Skóra staje się sina i chłodna, dochodzi do zaniku owłosienia. Mogą również występować zmiany skórne pod postacią owrzodzeń i martwicy. Łydka i udo stają się wyraźnie szczuplejsze ze względu na postępujące zaniki mięśniowe. 
Najważniejszym problemem u chorych z chromaniem przestankowym nie jest ograniczenie chodzenia, lecz zagrożenie niebezpiecznymi, czasami śmiertelnymi powikłaniami sercowo-naczyniowymi, nawet jeśli nie mają oni objawów z innych łożysk tętniczych. Ryzyko zgonu z powodu powikłań miażdżycy jest u nich 2-4 razy większe niż u dobranych pod kątem płci i wieku osób bez chromania przestankowego. Dlatego w postępowaniu na pierwszy plan wysuwa się zwalczanie czynników ryzyka miażdżycy i zapobieganie jej powikłaniom.
Choremu trzeba wyjaśnić znaczenie tych działań i to, że nie mają one na celu wydłużenia dystansu chromania. Należy zwrócić uwagę głównie na te czynniki ryzyka, których wyeliminowanie istotnie zmniejsza częstość powikłań i zgonów, na przykład na palenie tytoniu. Porad dotyczących tego, jak i innych czynników ryzyka (np. otyłości) powinno się udzielać podczas każdego spotkania z chorym. Poza tym należy zlecić choremu przewlekłe leczenie, zazwyczaj kwasem alfa liponowym (ALA), w celu wyeliminowania przyczyny choroby, zazwyczaj jest to neuropatia cukrzycowa.
Następnie należy zapewnić chorego, że chodzenie aż do wywołania bólu nie tylko nie jest szkodliwe, ale z czasem spowoduje wydłużenie dystansu chodzenia bez bólu (dystansu chromania). Regularne chodzenie jest korzystne zarówno dla kończyn dolnych, jak i całego łożyska tętniczego, poprzez wpływ na proces miażdżycowy. Większość chorych z chromaniem przestankowym wymaga wyżej wymienionych interwencji, czyli zwalczania czynników ryzyka i regularnych ćwiczeń fizycznych, a przy obecnym stanie wiedzy do nich zazwyczaj ogranicza się całe postępowanie terapeutyczne.
Pomocne w ustaleniu rozpoznania jest stwierdzenie czynników ryzyka wystąpienia miażdżycy, która jest najczęstszą przyczyną chromania przestankowego. Czynniki ryzyka miażdżycy są więc praktycznie tożsame z czynnikami ryzyka wystąpienia chromania przestankowego. Do najważniejszych należą: nieuregulowana cukrzyca, palenie papierosów, nadciśnienie, dyslipidemia, podwyższone markery zapalne, stany nadkrzepliwości, hiperhomocysteinemia czy przewlekła niewydolność nerek.
Zaprzestanie palenia tytoniu, nieprzerwane leczenie cukrzycy, nadciśnienia tętniczego oraz prawidłowa masa ciała może poprawić rokowanie u takich osób i uchronić ich przed amputacją nogi. Niestety u ok. 70% pacjentów dochodzi do amputacji, ze względu na krytyczne niedokrwienie i obumarcie tkanek. Często jest to spowodowane bagatelizowaniem objawów i kontynuacją nawyków.